Elfie Tromp. Want iemand moet het zijn.

Elfie Tromp (1985) danste in haar wilde dagen op nachtclubpodia. Inmiddels draagt zij matching outfits met haar naakthond en schrijft er lustig op los.


Foto door Tatiana Stoute

tekst
Momenteel werkt Elfie aan haar debuutroman, die bij Uitgeverij Lebowski zal verschijnen.
Elfie studeerde af als toneelschrijver aan de opleiding Writing for Perfomance in 2009. Buitenkunst publiceerde datzelfde jaar theaterteksten van haar in de bundel Wij leven. In 2010 kwam haar kinderboek Mémé en de dingen uit.
Elfie is de vaste columnist van Stuit’r.
In 2011 werd zij geroemd als ‘een van de 30 meest eigenzinnige columnisten’ in de Grolsch Column Contest.
En 2012 is het jaar dat haar tweede kinderboek, 'Wonderman', verschijnt.
Daarnaast is zij hoofdredacteur van het literaire tijdschrift Strak.

Zij schreef/schrijft voor Passionate, Absint, Op Ruwe Planken, Rotterdampas, Unst, Querido’s poëziespektakel, 3voor12 Rotterdam en 2010lab.tv.

presentatie
Met regelmaat beklimt Elfie podia als presentator.
Dit doet/deed zij onder andere voor Geen Daden Maar Woorden, De Nieuwjaarsduik, festival Mooie Woorden en Kunstbende.
Op televisie is zij regelmatig te zien als interviewer op Rotterdam TV.



theater
Elfie Tromp werkt ook als performer. Zij speelde eerder met eigen producties op de Museumnacht, F.A.R.T, Kersentuin, Over het IJ-festival, Oerol en de Parade. Momenteel is zij bezig met Bloedmond: een horrorperfomance met Ella Bandita die vanaf oktober 2011 zal spelen.

Publicaties

korte verhalen



Voor de verzamelbundel De Uitvreters schreef Elfie het verhaal Peter, over haar brandende liefde voor popster Peter André.



Voor Passionate Magazine schreef Elfie het verhaal 'Ontvankelijke flanken', over een yogaleraar met onzuivere intenties.



‘Tophond’ gaat over het pact dat Elfie sloot met haar naakthond, toen zij tegelijkertijd een plas deden.



‘Schoonspoelen’ in Passionate Magazine is het verslag van een rampzalige pijpbeurt met een onbevredigend einde.



Elfies column is een ode aan rimpelvingers en putjesbillen. Aan borsthaar en hangborsten. Leve het Van Maanenbad! Helaas niet meer verkrijgbaar.



’My Little Pony’ in Op Ruwe Planken is een relaas over een vriendschapsdriehoek in de spotlights. En hoe die uit elkaar valt als het licht uit gaat.

jeugdproza & jeugdpoëzie



Mémé heeft een geheim: ze kan met alle dingen praten. Spiegels, fruit, zelfs billen vertellen haar verhalen. Wanneer ze een woord hoort dat zij niet kent, vraagt ze aan de dingen wat het betekent. Ze krijgt de vreemdste antwoorden...



‘Mahmoud’ is een gedicht over de nieuwe vriend van mijn oom. Oma noemt hem een goede ‘vrind’ en mijn oom heeft het over zijn ‘geadopteerde zoon’, maar waarom slapen ze dan in één bed?



’Mijn Reis’ is een verzameling avonturenverhalen, geschreven door Rotterdamse kinderen. Elfie heeft hen tijdens het schrijven begeleid en de redactie over het boek gevoerd. Helaas niet meer verkrijgbaar.


theater



In de bundel ‘Wij leven’ staan vier scènes van Elfie. Drie monologen en een dialoog. Voor liefhebbers van Geert Wilders, pedofilie, shell-shock, afbraak en plantengroei een echte aanrader.

Theater

Momenteel speelt Elfie Bloedmond : een muzikale horrorperformance.


Theaterteksten zijn ondergebracht op de website van Lira Theaterteksten.

Proza

Er is meer proza te vinden bij publicaties.

Brussel – Central Standard Time

Het duurt hier langer om op te staan. Alsof mijn lijf blijft haken in een diepe slaap, het weigert hier nog langer wakend te blijven.
Ik zou iets anders willen drinken dan zwarte koffie, maar niets smaakt hier zoals het daar was. Koffie is het enige dat met zijn bitterheid een uitgesproken smaak heeft en me overtuigd dat het zichzelf is en niet een verwaterde versie, zoals de sapjes en shakes die op het buffet staan.
Het hele hotel is te bleek om echt te zijn. Alsof ik in een oude aquarel rondloop die in de regen heeft gestaan. Het enige wat ik scherp zie, is het stof dat door de lucht dwarrelt als ik in de lobby zit te lezen.
Soms praat ik met mannen die, net zoals ik, het financiële dagblad lezen bij de lunch. Als ik over mijn twijfels praat, overtuigen ze me dat het een jetlag is.
´Brussel´, zeggen ze dan, ´Brussel bruist. Hier is waar hét gebeurt´.
Maar zij komen niet van een plantaanranch vandaan, denk ik dan. Waar je zwarte bonen als ontbijt krijgt en apen je wakker krijsen. Waar de varanen met tientallen op het grasveld voor de patio in de zon liggen.
‘Advocaten die reizen moeten niet teveel herinneren’, zei een collega eens van me. ‘Melancholie is slecht voor zaken’, besloot hij het gesprek.
De collega in kwestie werd opgeknoopt gevonden in de douchekabine van een Van der Valk-hotel, een maand na die uitspraak.

Verscheen eerder op www.ans.nl

Het koekoeksjong

Het is winter en je loopt je vaste route, terug naar huis. Dit is het decor waar al je nachtmerries van nu af aan zullen beginnen. Maar dat weet je dan nog niet.
Je opent de deur met de sleutel aan de veter en stapt binnen. Geen schemerlamp, waxinelicht of haardvuur brandt.
Je moeder zit niet op haar vaste plek op de divan of in de serrestoel. Ze zit niet bij de poedertafel.
In de badkamer zijn alle crèmes van de planchet verdwenen. Haar nachtpon hangt niet meer aan de gewatteerde hanger aan de deur.
Je roept.
Niets antwoordt.

Je gaat naar de slaapkamer die je deelt met Fransje. Hij rijdt altijd treinen van de rails en maakt hun wielen lam. Zijn muntenverzameling staat niet meer op de plank boven zijn bed. Ook zijn hoofdkussen is verdwenen. Je kijkt in zijn deel van de kledingkast. Er ligt niets op de planken.

Beneden plof je in de leunstoel en wacht in het donker tot je vader thuis komt.
De telefoon gaat. Je kijkt ernaar en beseft dat je die nog nooit zelf hebt beantwoordt. Dat de meid of mama dat altijd doet.
Hij rinkelt nog steeds. Je loopt er naar toe. Bij de volgende rinkel druk je de hoorn tegen je oor.
‘Schat, ik eet hier vanavond. Het wordt weer nachtwerk. De beurs schiet alle kanten op.’
‘Mama is niet thuis’, zeg je tegen je vader. ‘En haar nachtpon is ook weg.’
Dan hoor je je vader voor het eerst in je leven vloeken als de schoenmaker.
‘Blijf daar’, blaft hij je toe en hij hangt op.

Twintig minuten later draaien de koplampen van de Bentley het grindpad op. Je vader wacht niet op de chauffeur en doet zelf zijn deur open. Zijn kop ziet rood. Misschien van de kou, denk je.
Hij komt binnen, kijkt om zich heen.
‘Godverredomme’, zegt hij met een rollende r en je vraagt je af of je vader ook schoenen kan poetsen.
Hij sluit de glazen deuren van de serre en begint te telefoneren. Je loopt naar de keuken en pakt een glas melk. Achter je beent je vader druk heen en weer. De gepolijste vloerplanken kraken.
Je opent de serredeur op een kier.
‘De hoer heeft hem moedwillig ontvoerd’, zegt hij tegen de andere kant van de lijn.
‘Ik heb honger’, zeg je.
Je vader draait zich op zijn hakken om, beent naar de serredeuren en trekt ze met een klap dicht. Door het glas heen wuift hij je weg.

Er ligt niets in de koelkast.
Je overweegt een pot ingemaakte kersen die in de voorraadkast staat open te maken, maar je weet dat die alleen voor diners gebruikt worden.
In de hal hangt je vaders jas. Je voelt in de zak en vindt zijn geldclip. Je trekt er een groot biljet uit en laat de clip terug in zijn schuilplek glijden.

Bij de viskraam om de hoek bestel je een lekkerbek en gebakken kuit. Je vraagt je af of Fransje nog terug komt. Of de slaapkamer nu van jou is. Zijn bed kan mooi dienst doen als een lange treintunnel. Je hoeft er alleen maar de rails onderdoor te leggen en een lang laken over het bed te heen te hangen. Je ziet mogelijkheden.

Er zit een brede man in de woonkamer. Hij heeft zijn regenjas nog aan. Hij rookt.
Je vader houdt een monoloog tegen hem over een straatmuzikant.

Vorige week bij het kerstinkopen doen, stond er een zanger bij de trappen van het beursgebouw. Zijn liedjes kon je niet verstaan, hij zong in een rare taal, met veel snikkende uithalen en vierkante klanken.
‘Wat zingt hij?’ had je gevraagd, maar mama had geen antwoord gegeven.
Zijn wangen waren puttig. Zijn oren stonden wijd van zijn hoofd en zijn neusvleugels waren vervaarlijk gesperd, alsof hij zoveel mogelijk van de wereld wilde binnenkrijgen. Er zat een roos in zijn knoopsgat.
Toen hij mama zag, had hij geknipoogd en al zingend de roos aan haar gegeven. Ze had hem toegeknikt, haar pas versneld en je meegetrokken. Boven aan de trappen had ze nog even naar hem omgekeken.
Misschien kenden ze elkaar. Mama moest vaak mee met zakenlunches en diners, ze kwam hier wel vaker langs, had je gedacht.

Je sloft naar boven. Niemand die klaagt over het verslijten van het traptapijt.
De treinen doen rustig hun rondes. Je bukt en kijkt of de rode lampjes van het wisselsein het nog doen. Het rood zwakt af aan de randen, zoals de rosbief op zondag.
Je ziet het weer tegen de witte muur geplakt, rood als het midden van de bull’s eye. Langzaam vallen de lapjes vlees een voor een in de scherven van de dekschaal op de grond, terwijl mama blijft gillen.
Zonde, denk je. Ik had er nog niet eens van kunnen proeven voordat ze begon te gooien.

Je legt een stuk rails onder het bed van Fransje door. Je rekt jezelf uit en laat je op zijn bed vallen. Er is ruimte, denk je. De wereld is groot. Als ik me uitstrek zou ik de randen van de wereld kunnen aanraken. Alle vogels leggen eieren in hun geheime nesten. Het enige wat je nodig hebt is geduld en de schaduwen vullen zich vanzelf met muziek. Je hoort iets tsjirpen bij de kast. Goed zo, denk je, schraap die snaveltjes maar, we zullen allemaal zingen en je valt in slaap.

Die week eet je veel met de meid. Je zingt als je thuiskomt en luistert naar de echo die vanaf de derde verdieping weerkaatst. Op je kamer heerst een rust die je nog nooit eerder hebt meegemaakt. Geen snottebellenadem van Fransje, niet zijn koeienoren die bewegen als hij praat, geen geroep van mama. Gewoon rust.

Op woensdag wordt je door je vader meegenomen naar een restaurant. Je bestelt de rosbief. Je vader eet niet, drinkt alleen. Met bloeddoorlopen ogen loert hij naar je, alsof je het balletje op een roulettetafel bent dat maar blijft draaien. Je mag een tweede portie rosbief bestellen.

De regenjasman komt weer langs. Hij laat foto’s en papieren aan je vader zien. Die bekijkt ze lang. Zijn handen trillen als hij ze teruggeeft.
‘Een koekoeksjong’, zegt je vader.
‘Ze zijn bij hem, in Zwitserland’, zegt de regenjasman.
Je sloft weer naar boven. Dan zie je pas dat de foto van mama met Fransje in lederhosen weg is en die van jou en mama nog steeds op de schouw staat.

Je ziet jezelf gespiegeld in het fotoglas. Je herinnert je ineens een wandeling, lang geleden. Je kan nog niet goed lopen en mama kan je niet lang dragen want ze is dik van de zwanger, zoals ze zegt en ze sleept je half voort. Je weet niet waarom jullie zo’n eind moeten lopen en waarom jullie niet gewoon met de Bentley zijn gegaan. Jullie hebben nog koffers vast ook.
Je moeder steekt over en stapt een schimmig portiek in. Jij moet aan de overkant van de straat wachten. Er wordt opengedaan door een man met puttige wangen. Hij aait mama’s buik, kijkt dan over haar schouder naar jou. Dan sluit de deur weer.
Je moeders hoofd zakt op haar borst alsof ze luistert naar haar dikke buik. Ze blijft daar lang staan. Dan waggelt ze naar je toe, pakt zonder iets te zeggen je hand en trekt je mee. Haar ogen zijn natter dan normaal. Misschien van de kou, denk je nog.
Je knippert. Die man in de deuropening, dat is de straatmuzikant, bedenk je ineens.

Je ligt op de gang. Heb je gedroomd? Het is stil. Er broedt iets in dit huis. Ergens liggen eieren en binnenkort barsten ze, denk je. Je voelt de kamers van vorm veranderen. Langzaam wordt dit een vogelkooi en krijgen we allemaal snavels.
Je wappert je armen en rent over de gang.
Je weet niet waar je vader is, maar vindt de meid in het washok. Ze bukt om een laken uit de mand voor zich te pakken. Je slaat op haar billen en rent kakelend weg.
Ze zit je achterna, de ruwe stof van haar rokken ruisen vlak achter je. Het bloed stijgt naar je hoofd, de gekte neemt over, je smijt jezelf de voorkamer door, de trap op, de gang in, de deur klapt achter je dicht en hijgend kruip je op bed.
‘Vies rotjong’, zeg je tegen Fransjes lege ledikant.
‘Vies, klein rotjong’, zeg je en je bespringt de matras, het koekoeksjong, de vijand. Je slaat je klauwen erin als een straatkat, hoort de meid roepen en jankt krols in de lucht.

Het is weekend en er zitten ijsbloemen op de ramen. Je hebt vanochtend een wak geslagen in de sloot achter. Je was er met je voet door gegaan. Nu wacht je bij het vuur tot je schoen en sok weer droog zijn.
Er stopt een wagen die je niet kent voor het pad. De regenjasman stapt uit, doet dan het achterportier open. Mama stapt uit met Fransje. Ze draagt een bontmuts. Je kent die bontmuts niet.
Je verstopt je onder de salontafel.
‘Hallo?’
De stem van je moeder verschuift seinwissels in je buik, maar je geeft geen kik. Als ze langs de tafel loopt, pak je haar enkel. Ze gilt.
Je worstelt je onder de tafel vandaan en klemt je als een knijperknuffel om haar benen. Ze slaat je als een mattenklopper, hard en ritmisch, al het stof moet van je af.
‘Niet, nooit, nooit meer doen, jij-’ ze stokt.
De gedrongen schaduw van je vader valt over jullie heen.
Zijn hand ligt als een ravenklauw op Fransjes schouder.
‘Dit was niet de afspraak’, zegt hij.
Je moeder verslapt. Haar mattenklophanden worden losgeslagen electriciteitskabels. Ze bungelen machteloos langs haar lichaam.
‘Waar had ik hem moeten laten?’, zegt ze.
‘Daar.’
Je moeder begint te huilen en de bontmuts komt tot leven, de haren trillen mee met haar snikken.
Fransje friemelt aan de houtje-touwtjesluiting van zijn jas.
‘Hij gaat naar je zus.’
Je vader geeft Fransje een duw. Hij struikelt richting je moeder. Ze pakt hem vast en vouwt zich dubbel over hem heen. Je ziet nog één flapoor uit het bontsilhouet steken.

Die nacht slaapt Fransje voor de laatste keer naast je. Je kijkt naar zijn bleke gezicht, de blonde pluk die aan zijn voorhoofd plakt, de snottebellenneus. Je was vergeten hoe klein hij was.

De volgende ochtend is Fransje weg. Buiten rijdt een auto het grindpad af.
Beneden borduurt je moeder. Je ziet haar hand nauwelijks op en neer gaan, zo snel maakt ze haar steekjes. Je vraagt wat er voor ontbijt is.
‘Niets’, zegt ze.
Je loopt door naar de eetkamer. De meid heeft voor vier gedekt. Ze heeft het zondags servies neergezet met de bordjes waar ieders naam in goud geglazuurd is.
Je pakt Fransjes bord, zet het terug in de kast, gaat bij jouw naam zitten en wacht.
Je denkt aan de geheime eieren in dit huis en weet dat ze nooit meer worden uitgebroed. Alle dooiers zijn doorgeprikt en ze bloeden hun eierschalen vol. Nu is het een kwestie van wachten; je kunt ze pas opruimen als ze versteend zijn, anders geeft het zo’n troep.

Elfie Tromp
tekst | presentatie | theater

Heeft best een fijne stem en ruikt niet (al te erg) uit de mond. Elfie wordt graag gevraagd voor schrijfopdrachten, optredens en feestjes. Ze kan heel aardig lesgeven en voordragen. Ook voor artikelen, theaterteksten, columns, verhalen of worteltaartrecepten ben je bij haar aan het juiste adres!

+31624707337

info@elfietromp.nl

Elfie is dol op vrienden!